O MOSTEIRO DE OIA

O Mosteiro de Oia é un cenobio único da Orde Cisterciense que se erixe á beira do Atlántico, todos os demais pertencentes a esta Orde o fan no interior, en vales e cañadas. A súa orixe se lle atribúe ao Monarca Afonso VII a través da congregación en Oia de tres comunidades beneditinas dos arredores (Baiona, Oia e Loureza). Nun principio as reunións das tres comunidades realizábase só nos días de festa, pero no ano 1149 se produce a súa definitiva fusión no Mosteiro de Oia.

 

MOSTEIRO DE OIA NOE FERREIRA ANABAM

Mosteiro de Oia. Fotografía: Noé Ferreira Rodríguez – ANABAM

Os monxes ata entón da Orde de San Bento se incorporan no 1185 a Orde do Císter e en 1547 fan o propio coa Congregación de Castela da mesma Orde.

Arquitectonicamente, os Mosteiro de Oia segue o “modelo máis puro e prestixioso do Císter” (Carmen Manso Porto). A súa edificación asimilou tres estilos artísticos que configuraron o seu aspecto actual: a mais austera arquitectura do Císter, o estilo Renacentista e o Barroco do XVIII.

A chegada a este Mosteiro podía realizarse por tres camiños i) o do mar dende Baiona que foi fundamental para o desenvolvemento do Mosteiro, ii) o das montañas que comunicou o cenobio co prolífico vale do Rosal, Tomiño e o Río Miño, e iii) o da Guarda que segue o trazado da antiga Vía Romana por onde accedían os camiñantes que se dirixían a Santiago de Compostela dende Portugal.

RECUPERACIÓN DUNHA POBOACIÓN SILVESTRE DO FENTO ARBÓREO DICKSONIA ANTARCTICA NO SUR DE PONTEVEDRA (GALICIA)

dicksonia_planPLAN_ DE_ RECUPERACIÓN_DO_FENTO_ARBOREO_DICKSONIA_ANTARCTICA_NO_BAIXO_MIÑO_NOE_FERREIRA_ANABAM

CONSULTA ISSUU: http://issuu.com/anabam/docs/plan_de_recuperaci_n_do_fento_arb_reo__dicksonia_a